|
73 Telefoontjes aan hoger opgeleid Nederland |
 |
 |
|
Opinie -
Politiek
|
|
Geschreven door H. Hamers
|
|
maandag, 23 november 2009 23:41 |
|
‘Hoogopgeleiden worden steeds dommer’, lazen we nog niet zo lang terug in de media. Welnu, troost u. Het is niet slechts de groep hoogopgeleiden, het is de totale Nederlandse bevolking die stelselmatig met elke nieuwe lichting schoolverlaters dommer, nog dommer, en nog veel dommer wordt. Ik wil niet generaliseren, dus kan en wil ik niet alle jongeren over een kam scheren. Maar ondertussen vraag ik me wel in alle oprechtheid af welke percentage van de jongeren zich qua intelligentie kan meten met de jongeren van 1 of 2 generaties eerder? Eerst een citaat uit een eerder NRC artikel: Op gezette tijden luidt daarover iemand de noodklok. 'Nederland behoort op dit punt tot de slechtst presterende Europese landen', schreef de Onderwijsraad in mei aan de minister. 'Als we niet snel iets doen, worden we het lachertje van de wereld', zei de Delftse hoogleraar geofysica Guus Berkhout vorig jaar. Hij maakte deel uit van een internationale werkgroep die de EU moest adviseren over innovatiebeleid. 'Nederland wordt dommer, en dat is het domste wat we kunnen laten gebeuren', zei werkgeversvoorzitter J. Schraven twee maanden geleden toen hij hoorde van de regeringsplannen om het aantal verplichte vakken in het voortgezet onderwijs te verminderen. En een enquête van NRC Handelsblad onder topeconomen deze zomer leverde ook weinig hoopvolle geluiden op. 'Het land wordt langzaam maar zeker dommer', signaleerde ook de Delftse econoom Kleinknecht. En zijn Maastrichtse collega Luc Soeters: 'Nederland heeft een nieuwe ziekte, de Dutch knowledge disease. Met onze kennis loopt Nederland achter op de rest van Europa.' 73 Telefoontjes, waarvan geen enkele overdreven of gelogen. Welgeteld 73 telefoontjes, ca. 6 ‘arbeidsuren’, plus nog eens 30 autokilometers om in dit land van kennelijk volstrekte idioten een simpele elektriciteitsaansluiting, een gasaansluiting en een ‘vast’ KPN telefoonlijntje in een even zo simpel winkelpandje te kunnen verkrijgen. Welgeteld 73 telefoontjes, ca. 6 ‘arbeidsuren’, plus nog eens 30 autokilometers om een al aanwezig zijnde elektriciteitsaansluiting, een gasaansluiting en een ‘vast’ KPN telefoonlijntje van de vorige eigenaar over te dragen naar een nieuwe eigenaar. Je kunt erom lachen, maar als je met de feiten om de oren wordt geslagen vergaat het lachen snel. Het liefst zou je in een troosteloze huilbui van apathische vertwijfeling in een diep ravijn willen springen. |
|
Laatst aangepast op vrijdag, 27 november 2009 00:47 |
|
Lees meer...
|
|
|
“Buma/Stemra en overheid moeten winkeliers betalen voor muziek” |
|
|
|
Muziek -
Pop
|
|
Geschreven door A.C. v.d. Berghe
|
|
zondag, 01 november 2009 12:41 |
|
Het gaat erg slecht met de cd-verkoop. De album-verkoop zakte in 2008 met maar liefst 6% ten opzichte van 2007. De muziekvideo’s en DVD’s deden het ook al niet al te best met een genoteerde daling van 15,2 %. De single lijkt al helemaal zijn langste tijd te hebben gehad. De verkoop zakte maar liefst met 39,28 procent ten opzichte van 2007. De betaalde downloads stegen met 17,5 %, echter de betaalde downloads zijn maar goed voor 5% van de totale muziekomzet.De totale audio-verkoop over 2008 bedroeg 273,81 miljoen Euro, ruim 20 miljoen minder dan in 2007. Maar niet alleen de geluid-en beelddrager tak van de muziekindustrie verkeert in zwaar weer: de totale muziekindustrie verkeert in een inktzwarte vliegende storm. Denk hierbij enkel aan de perikelen rond het failliete bedrijf van Marco Borsato, Productiebedrijf The Entertainment Group, en denk aan de vele locale Europese poppodia die vooral het afgelopen jaar, direct na de invoering van de verplichte rookverboden, de deuren hebben moeten sluiten. Tekenend voorbeeld voor het verval van de muziekindustrie is ook het recente failliet van popinstituut Popei in Eindhoven, buitengewoon zwaar gesubsidieerd, dat na zo’n 30 jaren het hoofd uiteindelijk ook niet meer boven water wist te houden. Toch is de neergang van de muziekindustrie geen nieuw fenomeen. De neerwaartse cijfers openbaren zich eigenlijk al zo’n 10 tot 20 jaar onafgebroken op rij. En dit alles noopt tot een paar stevige vragen die we nog niemand eerder hebben horen stellen:
|
|
Laatst aangepast op donderdag, 19 augustus 2010 13:46 |
|
Lees meer...
|
|
Kredietcrisis? Stop met werken! Voor een ander… |
|
|
|
Opinie -
Politiek
|
|
Geschreven door H. Zorgelijk
|
|
zondag, 11 oktober 2009 11:10 |
|
Het was de 52-jarige bouwvakker en eigenhuis bezitter die afgelopen week tegen zijn jongere collega de volgende woorden sprak: "Jongen, hier in Nederland zul jij nooit iets bezitten. Al werk jij nog zo hard. Laat je niet oplichten door de overheid zoals die mij eerder heeft opgelicht. Laat je niet wijsmaken dat het kopen van een huis op jonge leeftijd jou een aardig vermogen geeft op latere leeftijd waardoor je het wat rustiger aan zou kunnen gaan doen. En laat je ook niet wijsmaken dat sparen, bijvoorbeeld op een bank, jou ook maar enige garantie geeft op een beter leven als je wat ouder wordt. Want al heb je een ton gespaard, of twee of drie ton, alles is weg zodra je je baan kwijtraakt. En als je wilt weten hoe zeker je baan is dan kijk alleen maar eens terug over de laatste 9 jaren. Rond 2001 kwam Nederland in een economische resessie terecht die velen de baan zou gaan kosten, en toen begin 2008 de politiek in koor van de daken scandeerde dat de economie oververhit zou raken, en dat onder meer vanwege deze reden de arbeiders tot het 67e jaar zouden moeten doorwerken, bleek de volgende dag niet een oververhitte economie het probleem te zijn, maar juist een beurskrach, een wereldwijde financiële crisis en een wereldwijde economische crisis die zijn weerga in de geschiedenis niet zou kennen". De 52-jarige bouwvakker duwde op zijn gemak een sigaretje tussen zijn lippen terwijl hij half verstaanbaar de woorden mompelde "dat ze toch maar beter dood neer moesten vallen, met zijn allen". Op een andere werkplek bij weer een andere werkgever op kantoor, was het ditmaal een 55-jarige werknemer die vriend en vijand verbaasde met de mededeling dat hij zijn baan met onmiddellijke ingang opzegde. Terwijl in dit middelgrote bouwgerelateerde bedrijf de overige collegae na enkele saneringsronden in angst en beven ook hun werkzame toekomst weg zagen schrompelen, bleek er dus nu een collega die het onvermijdelijke onheil kennelijk niet langer wilde afwachten. |
|
Laatst aangepast op zondag, 11 oktober 2009 17:13 |
|
Lees meer...
|
|
|
Het spook van de troosteloze armoede |
|
|
|
In het nieuws -
Politiek
|
|
Geschreven door H. Hamers
|
|
zondag, 18 oktober 2009 21:21 |
|
Vandaag was VNO-NCW (werkgevers) voorzitter Bernard Wientjes te gast bij NOVA. Zoals een goed propagandist betaamt wist hij in relatie tot het AOW besluit van het kabinet op te merken dat zwaar werk niet meer bestaat, en dat we er daarom beter over op moeten houden te praten. Hij verwees naar de ARBO wetgeving en dat we daardoor in tegenstelling tot wat in de zestiger jaren gewoon was, vandaag geen zware lasten meer hoeven te tillen. Bovendien was de man vroeger een ondernemer, in bewijsvoering dat hij wist waarover hij sprak. Ondergetekende is nu anno 2009 een ondernemer. Waarschijnlijk heeft de man vroeger tijdens zijn ondernemersschap gebakken lucht verkocht en is hij met deze lucht omhoog gewaaid. Want: We werken dan wel minder uren dan begin zestiger jaren, maar de arbeidsproductiviteit is alleen al in de tachtiger jaren met 50% toegenomen. En we werken dan wel minder betaalde uren dan in de zestiger jaren, maar we werken ook veel meer gratis uren dan in de zestiger jaren! Geef de werknemers die zelfs in de vakantie nog doorwerken maar eens de kost! Daarenboven is er ook nog een minister-president die roept dat het allemaal nog harder en nog langer moet, ‘met zijn allen’. Tegelijk vraagt deze laatste zich hardop af waar de waarden en normen in Nederland zijn gebleven, wat de kiezer weer een kans geeft de intelligentie van de man te wegen. Natuurlijk wil Wientjes niet over zwaar werk spreken. Alle werk is vandaag de dag immers zwaar! Een hoogleraar had het zaterdag in het Eindhovens Dagblad zelfs over topsport, en al zeker voor ouderen. |
|
Laatst aangepast op zondag, 18 oktober 2009 21:54 |
|
Lees meer...
|
|
Onleefbaar Nederland: een analyse |
|
|
|
Opinie -
Politiek
|
|
Geschreven door H. Zorgelijk
|
|
zaterdag, 19 september 2009 11:34 |
|
Het moet zo ongeveer rond 1965 zijn geweest dat ons land in de naoorlogse statistiek van algemene leefbaarheid haar hoogste score bereikte. Hierna zou de leefbaarheid van Nederland alleen maar achteruit hollen, sterk paralel aan een beeld dat we in vele overige westerse landen eveneens terugzien. Met die algemene leefbaarheid bedoelen we dan het niveau van de algehele welvaart welke meetbaar is aan een enorm grote variëteit aan variabelen. Ter illustratie van het verdwijnen van de leefbaarheid en de intrede van het algehele verval van Nederland, een redelijk willekeurige selectie uit deze variabelen daarom eens verder uitgelicht in een zoektocht naar de oorzaken. Werkgelegenheid / arbeidsethos Arbeidsethos is de vanuit een persoonlijke ethiek voortspruitende wil om te werken. Het geeft aan met hoeveel inzet iemand de taken, waarvoor iemand verantwoordelijk is, uitvoert. Het arbeidsethos kan per mens, bedrijf en per functie verschillen. Het arbeidsethos is niet goed te meten, er bestaat geen eenheid van arbeidsethos. Er zijn wel onderzoeken naar ziekteverzuim en arbeidsproductiviteit. Het al dan niet aanwezig zijn van voldoende werkgelegenheid mag dan een belangrijke variabele in de leefbaarheidstatistiek zijn, opgemerkt moet worden dat zij enkel zo belangrijk is vanwege de keuze waarop onze samenleving is ingericht. 'Werkgelegenheid’ is altijd gerelateerd aan weer een andere leefbaarheidfactor: ‘werkdruk’. De steeds maar toenemende werkdruk ligt immers weer aan de basis van overmatige stress, wat weer de oorzaak is van vele psychische en lichamelijke kwalen, ziekten, en (zelf)doden. Té veel werkdruk legt zodoende bovendien een overmatig en nodeloos beslag op het met belastingmiddelen gefinancierde gezondheidsstelsel. Als resultaat zien we dan ook stelselmatig dat samen met het toenemen van de algehele productiviteit, eveneens de onbetaalbaarheid van ons gezondheidsstelsel toeneemt. Je kunt je zelfs afvragen in hoeverre overgewicht veroorzaakt door ‘vreetgedrag’, gerelateerd is aan werkdruk en werkstress. |
|
Laatst aangepast op zaterdag, 19 september 2009 17:39 |
|
Lees meer...
|
|
|
|
|
|
|
Pagina 8 van 42 |
