Externe nieuwsflits
"De toekomst zal een totale ramp zijn met een ineenstorting van ons kapitalistische systeem zoals we dat nu kennen". Farrell concludeert tenslotte: “Amerikaans Kapitalisme is een verdwaalde ziel... we verloren ons morele kompas ... De komende ineenstorting is het einde van een 'onvermijdelijke' historische cyclus die alle grote rijken achtervolgd tot hun graven . Verlaag uw levensstijl verwachtingen, vertrouw niemand, zelfs de media niet". Artikel hier.
Breadcrumbs
Login Form
Reclame
Artikel database
| Uriah Heep: “Magiërs ” |
 |
 |
| Muziek - Metal-Hard Rock |
| Geschreven door Jolene M. |
| zondag, 29 maart 2009 13:37 |
Waar moet je toch beginnen bij een artikel over deze fantastische, vooral 'vocale' rockers? Een van de laatst overgebleven dinosaurussen onder de rockbands. Uriah Heep is bijna een instituut, en in dit opzicht wellicht zelfs vergelijkbaar met bands als The Beatles en The Rolling Stones. De feitelijke oprichting van Uriah Heep dateert dan ook alweer uit 1969, maar de band toert tot op de dag van vandaag nog steeds als een stel jonge honden de wereldbol over. Succes gegarandeerd, net als een gortdroge ‘morning after concert meezingstem’ voor de concertbezoeker.
Het was in de zeventiger jaren dat het schip en radiopiraat Veronica vanaf een plek net buiten de territoriale wateren, de Top-40 uitzond. In de avonduren stond LP muziek op het programma. DJ’s als Lex Harding, Adje Bouman en Bart van Leeuwen pikte Uriah Heep begin zeventiger jaren al in een vroeg stadium op. Ze draaiden vaak tracks van hun favoriete album Look At Yourself. Het is dan ook voor een groot deel aan hen te danken dat Uriah Heep airplay kreeg in Nederland en Easy Livin een hit werd. Ook Evert Wilbrink, indertijd werknemer bij Heep’s label Ariola, mag niet onbenoemd blijven als drijvende kracht achter het succes van de band in Nederland. Hij schreef veel reviews en persartikelen voor alle grote kranten, week en maandbladen…
De bands waar Uriah Heep later uit voort zou komen deden het eigenlijk al prima in de UK. David Byron en Mick Box begonnen met The Stalkers, daarna Sice, en Spice werd Uriaha Heep. Spice was de huisband van het fameuze ‘London Marquee’ in de eerste 3 maanden van 1969. Ken Hensley was lid van Cliff Bennet and the Rebel Rousers, The Jimmy Brown Sound, The Gods en Toe Fat, voordat hij zich bij Uriah Heep zou aansluiten. Lee Kerslake drumde bij The National Head Band en The Gods. Gary Thain speelde bas bij de Keef Hartley Band.
Zelf heb ik Uriah Heep een tiental keren mogen bewonderen. Het ene optreden zo mogelijk nog beter dan het andere. Uriah Heep heeft iets magisch, ondefinieerbaar, wat maar zeer weinigen gegeven is. Gitarist van het 1e uur Mick Box schijnt dit te begrijpen en accentueert dat magische dan ook graag met wat ‘occulte’ hand en arm gebaren op het podium. Tevens camoufleert hij daarmee zijn technisch toch wat matige gitaarspel. En daarmee komen we nu precies bij ‘de magie’ van de band.
De diverse instrumentalisten zijn geen van allen echt technische toppers. Ook niet na bijna 40 jaar. Bassist Trevor Bolder was hierop wellicht een uitzondering. Maar de optelsom van de individuele leden geeft geen 100 maar 1000% pure muziek! Muziek gespeeld met een ongekende gedrevenheid, intensiteit en enthousiasme. Daarbij is de band vooral sympathiek. Je kunt geen hekel aan ze hebben, je sluit ze meteen in de armen. Zélfs al is hun muziek nou net niet jou pakkie an.
En dan komen we automatisch bij de allerbelangrijkste Uriah Heep troef: de zang. De vocalen van de band, zowel de (meerstemmige) arrangementen als uitvoering, zijn uniek in zijn soort en van een onovertroffen en constante kwaliteit. Een uniek geluid. Bernie Shaw een vocaal wereldtalent. Tel daarbij op een eindeloze rij aan de meest fantastische composities zoals Easy Livin’, The Wizard, Lady In Black, Look At Yourself, Sunrise, het nostalgische en tranentrekkende Come back to me, het onovertroffen July Morning, en zie daar: Uriah Heep!
In februari 1985 werd David Byron (leadzanger van het 1e uur) dood aangetroffen in zijn huis, waarschijnlijk door overmatig alcohol gebruik. Hij had de band al verlaten. Gary Thain overleed al eerder in 1974 aan een overdosis heroïne, wat hij gebruikte om de pijn van een opgelopen elektroshock op het podium te verzachten. Ken Hensley hield het rond 1980 voor gezien. In 2001 speelde Hensley nog één keer samen met zijn oude band Uriah Heep tijdens de Magician's Birthday Party. Ook een andere oud Uriah Heep zanger John Lawton was van de partij. Van deze unieke avond is een DVD verschenen. Wellicht nog wetenswaardig om te vermelden, is dat zanger John Lawton eerder o.a. leadzanger was van The Les Humphries Singers ten tijde van hun wereldhit Mama Lou.
In Nederland zorgt een fanatieke schare fans voor een grote populariteit. Uriah Heep stond al twee keer op het Arrow Rock Festival en eenmaal op Bospop. Tussendoor laat de band zich in het clubcircuit zien.
Op 25 mei 2007 verscheen er een nieuw album van Ken Hensley : "Blood on the Highway". Hieraan werkten onder andere Glenn Hughes, John Lawton, en Eve Gallagher mee. Blood on the Highway is een rock opera die handelt over het leven van een rocker uit de jaren '70. Met deze CD maakt Hensley zijn reputatie als rocklegende weer eens helemaal waar.
Nog nimmer heb ik een band mogen ervaren die het publiek zo intens bij hun (positieve) emotie heeft weten te betrekken. Uriah Heep is een legende bij het leven. Een band van zeldzame wereldklasse!
Voor het immense en gedetailleerde ‘Heep’ verhaal, is een bezoekje aan de eveneens immense en gedetailleerde official Uriah Heep website veel meer dan de moeite waard.
Door: Jolene M. |
| Laatst aangepast op zondag, 29 maart 2009 14:55 |
Polls
Reclame
