Na een minuut van stilte antwoordde mijn zoon dat hij er op deze manier nog nooit over nagedacht had, maar dat hij zich inderdaad niet kon voorstellen dat een zoon, dochter, vader of moeder van een minister als Balkenende, Bos, Donner of Klink, zich ooit bij een sociale dienst zou moeten melden uit node van overleving. Zelfs niet ingeval van gebleken totale ongeschiktheid voor een productieve participatie in de maatschappij. Dat zij verplicht privé gelden om deze reden in de staatskas zouden moeten storten leek mijn zoon eveneens totaal ondenkbaar.

‘Jongen ik zal je nog eens iets zeggen’, vervolgde ik. ’ Nederlanders moeten vandaag tot het 67^e jaar werken. Ik vraag me af of dat diezelfde Nederlanders ook beseffen dat als zij ‘ergens’ voor dat 67^e jaar werkloos worden, dat zij dan eveneens al hun bezittingen die zij tot dan toe vergaard hebben in zullen moeten leveren aan de staatskas? Of het nu om een eigen woning, een bankrekening of wat dan ook gaat. Beseffen de Nederlanders ook de consequentie van het volledig afschaffen van de ww? Zou dat wel ver genoeg in de hoofden doordringen?

En heb jij er wel eens over nagedacht dat de generatie die nu zo’n beetje tussen de 40 en 55 jaar oud is, vanuit staatswege ‘de meest gepakte generatie ooit’, is? Ga maar na: zij zijn jong gaan werken, de ouderen van toen moesten plaats voor hun maken. Doordat deze generatie jong is gaan werken kon met hun belastingafdrachten de financiering van het vroegtijdige vertrek van de ouderen gefinancierd worden. Maar nu zij zelf aan de beurt zijn voor een sociale uitkering, ww uitkering, pensioen op 65^e, of vroegpensioen is alles weg!! Vandaag wordt van hen verondersteld dat zij juist weer solidair zijn met ‘de jongeren’. Conclusie: eerst betaalde deze generatie op jonge leeftijd ‘het solidair zijn met de ouderen’, en nu betalen zij ‘het solidair zijn met de jongeren’. Voor henzelf is echter alles verdwenen. Gestolen, vind ik overigens een treffender term.