De huidige discussie rond de betaalbaarheid van de pensioenen is ronduit verbazingwekkend. Zachtjes uitgedrukt. Want zo blijkt onder meer dat niet ‘de roker’ of ‘de dikkerd’ de maatschappij op onkosten jaagt maar juist zijn natuurlijke opponent: de gezondheidsfreak. En door zijn of haar sobere levensstijl (om in de woorden van minister-president Balkenende te spreken) zitten we dan vandaag met de gebakken peren. Want allereerst geeft een sobere en terughoudende levensstijl aan zich al een rem op de economische bedrijvigheid waardoor als resultaat de betaalbaarheid van de pensioenen in gevaar komt, maar daar komt dan de nekslag voor die betaalbaarheid nog eens bovenop: een langere levensverwachting.

En daarmee zijn we er nog niet. Want dat we met zijn allen steeds maar ouder worden betekent nog niet dat we ook ‘in gezondheid’ ouder worden. Steeds betere en vooral steeds maar meer gezondheidszorg drijft de kosten voor die gezondheidszorg immers steeds maar weer verder op. En geld dat we aan gezondheidszorg uitgeven kunnen we nu eenmaal niet meer uitgeven aan pensioenpremies.

Daar komt nog bij dat (veelal) terminale ziektes zoals kanker, vooral ouderdomsziektes zijn. Als resultaat van het steeds maar weer bereiken van hogere leeftijden zullen we dan ook steeds maar meer kankers oogsten. Maar de ouderen die door deze en andere ziekten getroffen zullen worden, moeten ook weer verzorgd, verpleegd en begeleid worden. En de kosten die dat dan weer te weeg brengt kunnen we andermaal niet meer aanwenden voor het betaalbaar houden van de pensioenen. Aanwijzingen dat terminale ziekten zich nu ook op een hogere leeftijd dan voorheen laten diagnosticeren zijn er niet, eerder tegengesteld.

Goed beschouwd is er daarom maar een enkele partij die garen spint met de hedendaagse gezondheidscarrousel: de medische industrie, in de allerbreedste zin van het woord.

Als we in het gedachtegoed van overheden meegaan en aannemen dat bijvoorbeeld rokers gemiddeld eerder sterven –iets wat ik zelf in algemeenheid met klem bestrijd- dan niet rokers, kunnen we concluderen dat elke gestopte roker er toe bijdraagt dat 2 of 3 anderen straks voor hem zullen moeten gaan werken om zijn pensioen te kunnen financieren. Nog maar niet gesproken over het gemis aan staatsinkomsten door het wegvallen van de belasting- en accijns heffingen op de tabakswaar, want die betaalt een gestopte roker ook niet meer. Dat gemis aan belastinginkomsten op de tabakswaar kan dus eveneens niet meer aangewend worden voor de financiering van de pensioenen.

"Alles is bespreekbaar" zegt minister Donner vandaag in een RTLZ interview, in reactie op een advies over het pensioenstelsel.

Welnu, dan begin hier maar eens met nadenken.

 

 

S. v.d. Boomen