De inrichting van onze maatschappij is gebaseerd op hebzucht. Niet alleen de onze, maar feitelijk betreft het een wereldwijd fenomeen. Ik wil me ter vereenvoudiging beperken tot Nederland. Is hebzucht bevorderlijk voor onze levenskwaliteit of juist niet? Over deze vraag hebben velen de  hersens gebroken. Maar uiteindelijk lijkt er slechts een enkele conclusie mogelijk: hebzucht is funest voor de mensheid en ze zal  dan ook uiteindelijk aan hebzucht ten onder gaan. Er is niet veel voorstellingsvermogen nodig om tot deze conclusie te komen.

Marietje wil een pop.

Geef je aan  een vierjarig kind de pop van haar dromen zal ze zwijmelen en mogelijk zelfs euforisch zijn van geluk. De breedst mogelijke lach van blijdschap staat de gehele dag op het gezichtje gekerfd. De hele dag? Nee, ze blijft jarenlang die eerste pop koesteren als ware het haar eigen kindje.  De pop heeft 15 euro gekost.

Marietje wil een poppenwagen.

Op enig moment wordt Marietje 10 jaar en krijgt ze met Kerst een poppenwagen compleet met  huil, plas- en lachpop.  Het kind is erg blij, alleen lacht ze deze keer niet de hele dag maar slechts een uurtje. De poppenwagen compleet met huil, plas- en lachpop vertegenwoordigd een winkelprijs van 75 euro.

Marietje wil een bromfiets.

Weer wat later wordt Marietje 16 jaar en krijgt ze een bromfiets. Een van haar grootste wensen komt uit. Het kind glimlacht heel eventjes  ‘eindelijk, daar staat hij dan, en hij is van mij’. Een half uurtje later gaat ze over tot de orde van de dag. ‘Want’, denkt ze ‘het is toch niet meer dan normaal dat een meid van mijn leeftijd een bromfiets heeft? Het zal tijd worden’. De bromfiets koste zojuist 2.000 euro in de winkel.

Marietje wil een auto.

En op een goede dag als Marietje uit ons voorbeeld 19 jaren oud wordt slaagt ze dan voor haar autorijbewijs: ze krijgt van pa een eerste occasion t.w.v.  5000 euro.  Ze rijdt trots met een lach op de lippen een dagje rond in haar vehikel, waarna die lach weer opmerkelijk snel verdwijnt als ze bemerkt dat ook haar autootje niet op water rijdt.  Na een dag of wat wordt ze van deze constatering zelfs een beetje chagrijnig.

Marietje wil een eigen huis.

Op 28jarige leeftijd besluit ze tot de aankoop van een eerste eigen huis. Een huis met een verkoopprijs die ze mooi met 20.000 euro had weten af te dingen tot 225.000 euro. Het huis is dan wel niet helemaal wat ze eigenlijk in gedachten had, maar toch is ze ‘best wel blij’. Want ‘ze gaat haar eigen stenen toch niet opeten door een huis te huren?’, houdt ze zichzelf voor.

Toch verdwijnt het kleine geluk al bijzonder snel, zelfs sneller dan ooit tevoren. Ze realiseert zich immers dat ze nu ook 30 jaren lang een hypotheek moet aflossen, met de nadruk op moeten. En niet betalen = huis weg. En dan denkt ze aan al de onzekerheden die de toekomstige 30 jaren (en langer) gaan brengen.

Tot haar angst realiseert ze zich plotseling dat zelfs de superknapste koppen binnen de overheid een totale ineenstorting van de economie ook niet hebben kunnen zien aankomen. Nog geen dag van te voren. En dat bovendien de aller knapste van die knappe koppen -de minister president-  ook na maanden nog publiekelijk uitsprak  ‘dat het in ons land allemaal wel mee zou vallen’ totdat ook hij uiteindelijk niet anders kon doen dan ontwaken uit zijn spirituele droom en erkennen dat het dus mooi niet ging meevallen. 

Nee, de blijheid en het geluk omtrent de aankoop van haar eerste woning kwam te voet maar verliet haar ook al weer opmerkelijk snel te paard. Het eigen woning bezit maakt haar zelfs best wel een beetje angstig. En laat angst nu toevallig ook nog eens de allergrootste belemmering voor geluk zijn.

Uit de chronologie van bovenstaande zijn 2 conclusies te trekken.

1. Voor het stillen van hebzucht is steeds meer kapitaal nodig. (Het kost steeds meer geld om gelukkig te zijn)

2. Meer kapitaal resulteert echter in opnieuw minder geluk dan de vorige keer. (Al het kapitaal van de wereld voldoet uiteindelijk niet meer aan de behoefte = gelukkig voelen)

In goed Nederlands:er is steeds meer kapitaal nodig waarmee telkenmale minder geluk zal worden gekocht. Uiteindelijk kan deze mechaniek in niet anders resulteren dan een compleet en door- en door ongelukkige natie. De CBS propagandacijfertjes ten spijt ‘Nederlanders zijn het gelukkigst van Europa’. Kent u ze? Die ‘gelukkigen’? Weet u waar ze zitten? Ik ken ze niet. Niet thuis, niet op het werk, niet in de straat, en zelfs niet in de politiek. Kijk in de Tweede Kamer maar eens naar al die verbeten gezichten…

Is hebzucht dan per definitie verkeerd? Nee niet per definitie, maar ga je een grens over dan ben je ziek en moet je geholpen worden. Je lijd dan aan een psychische aandoening. (Vergeet hierbij naast de ‘bankbonussen’ook zeker niet aan de belastingdienst, het incassobureau van de overheid  te denken)

 Wordt vervolgd. 

H. Zorgelijk